Koning Willem I – De Verhoorkamer

In 1815, nadat de Franse bezetters zijn teruggedreven, wordt Willem I gekroond tot koning van de Noord- en Zuid-Nederlanden (België). De twee landen worden samengevoegd via het Congres van Wenen, waar Europa na Napoleon wordt heringericht. Het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden wordt gesticht als buffer tussen Frankrijk en Duitsland. Na 15 jaar is er veel onvrede onder het Belgische volk. Het katholieke zuiden is niet blij met een protestantse koning. De Franstalige adel is ontstemd dat de regering Nederlands spreekt en de liberalen vinden dat de koning te veel macht heeft. Zij vinden dat hij zich met te veel zaken bemoeit. Ondertussen wordt het anti-oranjegevoel aangezwengeld door Franse aanstokers. Wanneer koning Karel X in de zomer van 1830 met succes wordt afgezet in Frankrijk, zien de Belgen hun kans en komen in opstand. Opvallend is dat de opstand voortkomt uit ontevredenheid over koning Willem I. Deze koning ziet de opstand echter als een poging van de Belgen om zich van de Noord-Nederlanden af te scheuren. Hij probeert hen met het leger te beteugelen. Na verloop van tijd valt ook het leger uit elkaar. De zuidelijke soldaten deserteren massaal. Door deze nederlaag van het leger ziet België zichzelf als onafhankelijk en wordt er een nieuwe koning benoemd: Leopold van Saksen-Coburg. Tiendaagse Veldtocht In 1831 rukte het Nederlandse leger opnieuw op richting Brussel (de Tiendaagse Veldtocht) om de opstand alsnog neer te slaan. Ditmaal worden zij echter teruggedrongen door de Franse koning, wiens dochter verloofd is met koning Leopold. Ondertussen wordt de onafhankelijkheid van België internationaal erkend. Daarom wordt in 1832 het Verdrag van Londen gesloten, dat die onafhankelijkheid erkent. Koning Willem I zette zijn handtekening onder dat verdrag echter pas in 1839. België werd onafhankelijk van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat werd omgedoopt tot het Koninkrijk der Nederlanden.